بی وطنی عاطفی

وطن؛ زخمی که هر صبح با ما بیدار می‌شود:

مغز انسان درد وطن را مانند قطع عضو پردازش می‌کند. شبکه حالت پیش‌فرض هنگام مرور خاطرات مکانی، قشر سوماتوسنسوری را فعال می‌کند؛ یعنی همان ناحیه‌ای که در زمان آسیب واقعی روشن می‌شود. این یعنی نوستالژیِ عمیق به معنای واقعی یک زخم عصبی است. آیا این زخم یک اختلال جمعی است یا سازوکاری تکاملی برای بقای هویت؟

راهکار:

این زخم استعاره‌ای از حافظه عضلانی جمعی است؛ در واقع مغز فقدان مکانی را مشابه درد فانتوم عضو قطع شده پردازش می‌کند. شاید به جای التیام، بتوان از این سیگنال عصبی برای خلق هنر یا کنش اجتماعی الهام گرفت.