بی وفایی یعنی چه

بی‌معرفتی؛ وقتی صفای با تو بودن را می‌گیرد:

مغز در سوگ بی‌وفایی، خاطرات را بازنویسی می‌کند: پدیده‌ای به نام «اثر بازبینی هیجانی» باعث می‌شود تصویر معشوقِ از دست‌رفته، درست به اندازه‌ای که الان به آن نیاز داری، «صفا» داشته باشد. پژوهش‌ها روی دلبستگی نشان می‌دهد آدم‌های بی‌وفا اغلب الگوی «جذب‌کننده-دورکننده» دارند؛ صمیمیت را برمی‌انگیزند و بعد می‌گریزند. پس صفایی که از دست رفته شاید هرگز واقعی نبوده، بلکه معشوقِ درونیِ توست.

راهکار:

اگر بپذیریم که «صفای با تو بودن» پیش از بی‌وفایی به پایان رسیده بود، این جمله‌ی دلگیر به سندِ رهایی تو تبدیل می‌شود: آن آرزو فقط در خیال، معصومانه بود؛ در واقعیت، قرار نبود از یک بی‌وفا شکوفا شود.