نامههایی که بایگانی میشوند: از بینشانی رفتنت تا نوشتن بیپاسخ:
در روانشناسی بالینی به این کار «نوشتن بیانی» (Expressive Writing) میگوییم؛ جیمز پنیبیکر در دهه ۱۹۸۰ ثابت کرد نوشتن مداوم دربارهٔ احساسات سرکوبشده، آن هم در بایگانیای که قرار نیست خوانده شود، ضربان قلب را منظم و نشخوار ذهنی را کم میکند. جالبتر اینکه مغز بین نامه نوشتن و حرف زدن واقعی با شخص غایب تفاوت چندانی قائل نیست و مسیرهای عصبی مشابهی برای تسکین فعال میشود. پس این بایگانی عملاً یک جلسه درمانی خودانگیخته است. سؤال تیز: چرا با وجود حس بهتری که بعدش میآید، باز هم هر بار سراغ نامههای قدیمی میرویم؟
راهکار:
نوشتن نامههایی که هرگز فرستاده نمیشوند، در رواندرمانی به «نوشتن بیانی» معروف است و تحقیقات جیمز پنیبیکر نشان میدهد این کار سطح اضطراب ناشی از سوگ و فقدان را با برونریزی هیجانی بهطور چشمگیری کاهش میدهد؛ یعنی همین بایگانی کردن خودش بخشی از چاره است.