بی نهایت بودن عشق

عشق، شمردن ستاره‌های بی‌نهایت:

جالب است که مغز انسان در تشخیص چهره‌ی معشوق، از همان مدار عصبی استفاده می‌کند که برای شناسایی صورت در تاریکی یا از فاصله‌ی دور به کار می‌رود؛ گویی عشق واقعاً نوعی «دیدن نور در تاریکی» است. آیا این شباهت عصبی، توضیح‌دهنده‌ی احساس بی‌نهایتی است که توصیف کردید؟

راهکار:

برای گسترش این ایده، می‌توانید به این فکر کنید که اگر عشق شمردن ستاره‌هاست، پس «کهکشان راه شیری» در این تشبیه نماد چه چیزی می‌تواند باشد؟ این می‌تواند شروع یک متن یا شعر جدید باشد.