بی محلی کردن برای جلب توجه

چرا با بی‌محلی کردن، آدم‌ها را از دست می‌دهیم؟:

در روانشناسی اجتماعی، بازی «بی‌اعتنایی برای جلب توجه» مبتنی بر اصل کمیابی است: کاهش دسترس‌پذیری، ارزش ادراک‌شده را موقتاً بالا می‌برد. اما داده‌های دلبستگی بزرگسالان نشان می‌دهد این تاکتیک فقط روی سبک‌های اجتنابی اثر هیجانی کوتاه دارد و در افراد با سبک اضطرابی، مدار تنظیم هیجان را بیش‌فعال می‌کند. نتیجه میدانی: آدم‌ها جایی از دست می‌روند که تصور می‌کنند با عقب‌نشینی، طرف مقابل ناگزیر به تعقیب است؛ در حالی که مغز انسانِ مقابل، تهدید طرد را ثبت می‌کند، نه جذابیت.

راهکار:

این متن را می‌شود از لنز نظریه بازی خواند: وقتی بی‌اعتنایی، استراتژی کنترل دیگری است، طرف مقابل آن را نه‌به‌عنوان عشق، که به‌عنوان هزینه رابطه تجربه می‌کند. و مغز انسان از موقعیت پرهزینه فاصله می‌گیرد، نه این‌که عاشق‌تر شود. شاید جذاب‌ترین پاسخ به این بازی، بی‌طرفی کامل باشد؛ نه تعقیب و نه تلافی.