درد بیمعرفتی و رفاقت یک طرفه تو روزای سخت:
در روانشناسی، پدیدهای به نام «سوگیری منفیگرایی» وجود دارد: مغز ما خاطرات ناامیدی اجتماعی را با جزئیاتی بسیار بیشتر از خاطرات حمایت ثبت میکند. به همین دلیل، حتی اگر کسی ده بار کنارمان بوده باشد، همان یک باری که نبوده را پررنگتر میبینیم. سیستم عصبی ما تهدیدها را برای بقا اولویتبندی میکند. آیا این حس تنهایی واقعی است یا خطای محاسباتی مغز برای محافظت از ما؟
راهکار:
شاید این غیاب و سکوت اطرافیان، فیلتری ناخواسته اما دقیق باشد برای تشخیص رفیقهای واقعی از رفیقنماها. به جای غصه خوردن، آن را هدیهای بدان که نشان میدهد تا امروز چهقدر انرژی صرف رابطههای یکطرفه کردهای و حالا میتوانی آگاهانه فاصله بگیری.