آخرش همه میرن؛ چه با عشق چه بی عشق - تأملی بر جدایی:
در روانشناسی تکاملی، مغز انسان برای دلبستگی سختافزاری شده تا بقای نوزاد را تضمین کند، اما این سیستم همان مکانیسمی است که هنگام جدایی درد طاقتفرسا ایجاد میکند. جالب اینجاست که حتی در گونههای دیگر مثل کلاغها نیز سوگواری مشاهده شده. انگار فراق بهایی است که برای تجربه پیوند میپردازیم. آیا این پارادوکس ارزش عشق را زیر سؤال میبرد یا آن را عمیقتر میکند؟
راهکار:
این جمله را میتوان به این شکل بازتعریف کرد: رفتن دیگران نه ارزش عشق را کم میکند، بلکه به ما یادآوری میکند که هر لحظهای که با عشق زیستهاید، خودش هدف بوده است. شاید به جای تمرکز بر پایان، بر کیفیت همان مسیر کوتاه تمرکز کنید.