بی کسی با افتخار؛ نه آرزوی کسی نه آویزون کسی:
در علوم اعصاب، تنهایی خودخواسته با افزایش فعالیت شبکه حالت پیشفرض مغز مرتبط است؛ همان شبکهای که هنگام خیالپردازی و خودارجاعی روشن میشود. اما نکتهی تلخ: مغز طرد اجتماعی را در همان ناحیهای پردازش میکند که درد فیزیکی را حس میکند. یعنی «بیکسی» همزمان میتواند آزادی و زخم باشد. کدام یک در این متن میچربد؟
راهکار:
این متن را میتوان از لنز «تنهایی خودخواسته» دید؛ روانشناسان میگویند این حالت با «تنهایی تحمیلی» فرق دارد: در اولی فرد از استقلال لذت میبرد و در دومی از نبودِ ارتباط رنج میکشد. پس این «بیکسی» بیشتر شبیه یک انتخاب قدرتمند است تا یک فقدان.