راضی به رضای تو: دعای بیقراری قلب و رضایت الهی:
مطالعات علوم اعصاب نشان میدهد عدمقطعیت و اضطراب (بیقراری قلب) دقیقاً همان مداری را در مغز فعال میکند که هنگام دعا و نیایش مهار میشود. به همین دلیل بسیاری از سنتهای معنوی، گفتوگوی صادقانه با خدا را نوعی تنظیم هیجانی میدانند. جالب است که در این بیت، شاعر همزمان هم رضایت و هم بیقراری را پیشگاه خدا میآورد؛ گویی میداند اقرار به ناآرامی، کلید آرامش است.
راهکار:
در روانشناسی، پذیرش و رضایت از تقدیر، پیششرط آرامش است؛ اما این دعا نشان میدهد حتی در اوج تسلیم، بیقراری درونی را نباید نادیده گرفت. شاید سرّ آرامش در همین باشد: اعتراف به اضطراب در حضور خدا.