بی خوابی فرسایشی

دنیای پر نقاب و قرص خواب؛ تنهایی دوگانه:

درد عاطفی و درد فیزیکی در مغز نواحی مشترکی را فعال می‌کنند (تحقیقات دانشگاه UCLA). جالب اینجاست که محرومیت از خواب دقیقاً همان مدارهای عصبی را تحریک می‌کند و توانایی تنظیم هیجانات را مختل می‌سازد. پس قرص خواب شاید بدن را خاموش کند، اما ریشهٔ درد را درمان نمی‌کند. آیا واقعاً می‌توان با خواب مصنوعی از پس نقاب‌های دنیا برآمد؟

راهکار:

این شعر تضاد بین وابستگی عاطفی و وابستگی شیمیایی را به تصویر می‌کشد. شاید بتوان آن را به‌عنوان استعاره‌ای از تلاش برای پر کردن خلأ عاطفی با مواد مصنوعی تعبیر کرد. اگر به‌دنبال گسترش ایده هستی، نوشتن یک پاراگراف کوتاه دربارهٔ تفاوت «تنهایی با دیگری» و «تنهایی مطلق» می‌تواند جذاب باشد.