بی خبری از روزگار

شعر کودکی پروین اعتصامی؛ دلتنگی برای بی‌خبری:

نوستالژی کودکی یک خطای شناختی نیست؛ هیپوکامپ خاطرات را با هیجان فعلی بازنویسی می‌کند و آمیگدال جزئیات تهدیدآمیز همان دوران را کمرنگ می‌سازد. به همین دلیل «بی‌خبری» گذشته بعدتر شیرین‌تر از آنچه بود حس می‌شود. اگر آگاهی درد است، چرا مغز برای بازگشت به آن بی‌خبری هزینه می‌پردازد؟

راهکار:

این دو بیت فقط نوستالژی نیست؛ پروین اعتصامی کودکی را نه فقط یک سن، که حالتی از ذهن می‌داند که هنوز با خبر نشده است. می‌توانی آن را با یک تصویر از همان «شوق دیگر» ادامه دهی: چه چیزی امروز جای آن شوق را گرفته؟