بی خبری از من

گمنامی خودخواسته؛ وقتی دلت می‌خواهد خبری از خبرت نباشد:

میل به بی‌خبری در عصر شفافیت اجباری نوعی «حق فراموش شدن» است؛ مغز با حذف محرک‌های اجتماعی، فعالیت شبکه حالت پیش‌فرض را افزایش می‌دهد و به بازسازی هویت می‌پردازد. در تاریخ، ناپدید شدن عارفان مثل شمس تبریزی نه پایان، که آغاز افسانه‌سازی بود.

راهکار:

این خواسته برای محو شدن از یادها، در روانشناسی نوعی سپر دفاعی در برابر قضاوت است؛ گاهی گمنامی نه فرار، که بازپس‌گیری کنترل روایت خویش است.