بی خبری از فراق

غافل از روز جدایی؛ دلنوشته‌ای غمگین و عاشقانه:

بر اساس نظریهٔ «سوگیری پسنگر»، انسان بعد از هر فقدانی نشانه‌هایش را در گذشته می‌بیند، اما تحقیق هاروارد نشان می‌دهد در لحظهٔ امن، مغز با خطای «پیش‌بینی عاطفی» شدت درد آینده را دست‌کم می‌گیرد. یعنی ما برای روزی که هستیم و دیگری نیست، نه‌تنها آماده نیستیم که حتی نمی‌توانیم تصورش کنیم. آیا این غفلت، نعمتی برای گذران روزهای خوب است یا نقصی تکاملی؟

راهکار:

این بیت ناخودآگاه به مفهوم «زمان حال» در ذهن‌آگاهی اشاره دارد؛ شاید غفلت از رفتن، دقیقاً همان موهبتی باشد که اجازه می‌دهد لحظه‌های با هم بودن را عمیق‌تر و بی‌واهمه‌تر زندگی کنیم، نه در سایهٔ فقدان آینده.