بی جواب موندن از آدم ها

قانون کارما و بی‌جواب ماندن از آدم‌ها:

در روانشناسی «فرضیه دنیای عادلانه» می‌گوید مغز برای کاهش اضطراب، رنج را نتیجه کارهای گذشته می‌بیند تا جهان قابل پیش‌بینی شود؛ اما در فلسفه هندو، کارما فقط عمل نیست، نیت هم حساب می‌شود و ممکن است چند تولد طول بکشد. نیچه عدالت را گاهی «نام زیبای انتقام» می‌دانست. اگر کارما ضربه‌ی برگشتی نیت‌هاست، بی‌جواب ماندن خودش چه سیگنالی می‌دهد؟

راهکار:

کارما همیشه از جنس پاسخ مستقیم از همان آدم‌ها نیست؛ گاهی به شکل تغییر مسیر، فرصت‌های تازه یا آرامش درونی برمی‌گردد. اگر در حلقه انتظار برای جواب ماندی، پرسش را عوض کن: این تجربه چه چیزی درباره مرزها و ارزش‌های خودت نشان می‌دهد؟