بی جنبه و تنهایی

تنهایی بهتر از بی شخصیتی:

تحقیقات علوم اعصاب نشان می‌دهد تنهایی فعال (نه اجباری) با افزایش فعالیت قشر پیش‌پیشانی مغز، خلاقیت را تا ۴۰٪ بالا می‌برد. در تاریخ، کافکا و نیوتن از تنهایی برای شکوفایی استفاده کردند. نکته‌ای که اینجا پنهان است: 'بی‌جنبه بودن' اغلب ناشی از تقلید جمعی است. آیا تنهایی می‌تواند هویت واقعی ما را بسازد؟

راهکار:

این جمله را می‌توان بازتعریف کرد: تنهایی انتخابی، بستری برای پرورش شخصیت است. اگر 'بی‌جمع بودن' را به‌عنوان فرصتی برای خودشناسی ببینیم، آنگاه نه‌تنها بهتر، بلکه ضروری می‌شود. شاید رمز موفقیت در این است که یاد بگیریم تنهایی را نه فقدان، که یک سرمایه بدانیم.