بی هویتی درونی

زرنگی نیست، بی هویتی است: نگاهی به پدیده خودتخریبی:

در روانشناسی، «خودتخریبی» اغلب یک مکانیسم دفاعی ناسالم است. فرد با پیشدستی در انتقاد از خود، کنترل درد ناشی از طرد شدن توسط دیگران را در دست می‌گیرد، انگار که زخم را خودش می‌زند تا دیگران نتوانند. این کار در کوتاه‌مدت اضطراب را کاهش می‌دهد، اما در بلندمدت عزت‌نفس را نابود می‌کند. آیا این رفتار در فرهنگ ما به عنوان «فروتنی» اشتباه گرفته شده است؟

راهکار:

این جمله یک قضاوت تند است. شاید بهتر باشد بپرسیم: چه نیازی پشت این «به خودی زدن» وجود دارد؟ آیا این تنها راه دیده شدنِ فرد در نبودِ مهارتهای ارتباطی یا اعتمادبهنفس است؟