بی فایده بودن بارون

بارون بدون تو؛ دلتنگی که زیر قطره‌ها جان می‌گیرد:

مغز انسان می‌تواند ژئوسمین، مولکول مسئول بوی باران، را حتی در غلظت ۵ در تریلیون تشخیص دهد؛ حساسیتی بیشتر از حس بویایی کوسه به خون. این بو با «امنیت» در سیستم لیمبیک گره خورده است. پس وقتی باران می‌بارد و آن آدم نیست، مغزت امنیت را ناقص می‌خواند، نه باران را. باران فقط آیینه‌ی فقدان است. آیا باران برای تو هم بوی خاطره‌ها را فعال می‌کند؟

راهکار:

شاید باران بی‌فایده نیست؛ در حال تمرینِ نقشِ کسی است که نیست، تا فقدان را برایت ملموس‌تر کند. هر قطره می‌گوید: هیچ‌چیز جای حضور آدم‌ها را نمی‌گیرد.