دلم خواست؛ درس عبرت بماند برای بعد! 😏:
برخلاف باور عمومی که انسان را «عاقل» میداند، روانشناسی مدرن نشان میدهد عمل بر اساس هوس (بدون درس گرفتن از گذشته) یک مکانیسم پاداشدهی عمیق در مغز است. این کار دوپامین ترشح میکند و توهم کنترل را تقویت مینماید. در واقع، این لبخندک 😏 نمادی از پیروزی «خودِ لذتطلب» بر «خودِ منطقی» است. سوال تیز: اگر قرار نیست عبرت بگیری، پس چرا این تجربه را به خاطر میسپاری؟
راهکار:
این جمله شما یک جور بیخیالی فلسفی است: زندگی همیشه نیاز به عبرت ندارد. گاهی بهترین کارها همانهاییاند که فقط «دلت خواسته». اما مراقب باش خودت را گول نزنی؛ بین آزادی و خودتخریبی یک مرز باریک است. اگر فقط یک جور شوخی شیرین است، فردا هم یک کار بیمنطق دیگر انجام بده و ببین چه حسی دارد.