بی چراغ حرکت کردن

شعر بی‌چراغ فروغ فرخزاد؛ از دست دادن و حرکت در تاریکی:

در روان‌شناسی فقدان، مغز پس از از دست دادن‌های بزرگ وارد «حالت بقای تاریکی» می‌شود: کورتیزول بالا می‌رود اما هم‌زمان نوروپلاستیسیته افزایش می‌یابد تا مسیر تازه‌ای ساخته شود. از نظر تکاملی، حرکت بدون نور، هیپوکامپ را وادار به ساخت نقشه‌ی لمسی-شنیداری می‌کند؛ نابینایان مادرزاد حتی از بخش بینایی مغز برای جهتیابی استفاده می‌کنند. فروغ این وضعیت را نه پایان، بلکه «راه افتادن» می‌نامد. حالا اگر چراغ نبود، کدام حس تو مسیر را پیدا می‌کند؟

راهکار:

بی‌چراغی را به‌جای فقدان، لحظه‌ای برای بازتنظیم حواس ببین؛ در تاریکی، مغز به صدا و لمس حساس‌تر می‌شود و نقشه‌ی ذهنی تازه‌ای می‌سازد.