پارادوکس اصالت: چرا مدعیان بیاصالتند؟:
تحقیقات روانشناسی نشون میده آدمهایی که بیش از حد روی 'اصالت' تأکید میکنن، اغلب در تستهای سنجش خودشیفتگی نمره بالاتری میگیرن. چون اصالت واقعی نیازی به فریاد زدن نداره. این یه نمونه کلاسیک از 'اثر دانینگ-کروگر' در حوزه اخلاقه: هرچه بیاصالتتر باشی، بیشتر خودت رو اصل میدونی. سوال برانگیز نیست که چقدر این مکانیزم دفاعی ناخودآگاهه؟
راهکار:
این جمله انگار به پارادوکسی اشاره داره: اونایی که بیشتر از همه دم از اصالت میزنن، معمولاً خودشون یه نقاب به چهرهاند. برای تکمیل این نگاه میتونی به 'نظریه ناهماهنگی شناختی' لئون فستینگر اشاره کنی؛ یعنی آدما وقتی رفتارشون با حرفهاشون جور درنمیاد، ناخودآگاه برای حفظ تصویر خودشون منطقسازی میکنن. مثلاً همون آدمی که مدام از 'فرهنگ واقعی' حرف میزنه ولی تو عمل فقط از ترندها پیروی میکنه.