بی ارزشی برای کسی

وقتی صدات رو برای کسی می‌ذاری که حتی نگاهت نمی‌کنه:

دقیقاً شبیه همان آزمایش معروف روانشناسی «کبوتر خرافاتی» اسکینر است: شما تمام نیرو را می‌دهید، اما نتیجه‌ای که می‌گیرید تصادفی و بی‌ارتباط است. مغز انسان در عشق نافرجام همان اشتباه را می‌کند: فکر می‌کند اگر بیشتر بدهد، بالاخره بازخورد می‌گیرد. اما واقعیت این است که سیستم پاداش آن طرف اصلاً کوک نیست. چرا ما همچنان به بازی ادامه می‌دهیم؟

راهکار:

این جمله انگار از دل کسی بیرون آمده که تمام هستی‌اش را گذاشته برای یک نگاه. اما حقیقت تلخ این است: کسی که ارزش تو را نمی‌بیند، نه به خاطر تو که به خاطر ناتوانی خودش در دیدن است. شاید وقتش رسیده که صدت را برای کسی بگذاری که لااقل بلد باشد چشم‌هایش را باز کند.