بی امیدی به زندگی

بی‌امیدی به زندگی؛ چرا ذهن بعضی‌ها امید را از دست می‌دهد؟:

در روان‌پزشکی، ناامیدی مزمن نه یک احساس گذرا، بلکه اختلال در مدار پیش‌پیشانی مغز است که آینده را تار می‌بیند؛ جالب اینجاست که مطالعات نشان می‌دهند افراد افسرده گاهی واقع‌بینانه‌تر از افراد سالم احتمال موفقیت را برآورد می‌کنند (واقع‌گرایی افسرده). از منظر تکاملی، قطع امید نوعی مکانیزم صرفه‌جویی در انرژی روانی برای توقف تلاش بی‌ثمر است. یعنی مغز تو به جای دیوانگی، یک استراتژی بقا اجرا می‌کند.

راهکار:

ناامیدی گاهی واکنش سالمِ یک ذهن حساس به جهانی است که مدام نسخهٔ دست‌سازِ امید را تبلیغ می‌کند. به‌جای جنگیدن با این احساس، می‌توانی آن را مثل یک چراغ هشدار ببینی: شاید ارزش‌هایت با مسیری که رفته‌ای هم‌خوانی ندارند. از خودت بپرس «اگر قرار بود به چیزی امید داشته باشم، آن چیز چه شکلی بود؟»؛ همین تصویر، نخستین رشتهٔ امید بعدی است.