تلاش یک‌طرفه برای نگه داشتن رابطه؛ باشم یا نباشم؟:
در جامعه‌شناسی، «اصل کمترین علاقه» (Waller, 1938) می‌گوید در هر رابطه، طرفی که کمتر به رابطه نیاز دارد، قدرت چانه‌زنی بیشتری دارد؛ همین عدم تقارن، تلاش یک‌طرفه را به فرسودگی می‌کشاند. مغز هم بی‌پاداشیِ اجتماعی را شبیه درد فیزیکی پردازش می‌کند. پس چرا بیشتر عاشق کسی می‌شویم که کمتر برایش مهمیم؟
راهکار:
این جمله ترازوی پنهان رابطه را نشان می‌دهد: تو در کفهٔ تلاش وزن گذاشته‌ای و طرف مقابل در کفهٔ اهمیت. حس «باشم یا نباشم» وقتی شکل می‌گیرد که سکوت طرف مقابل، ترازو را به نفعش چربانده. رابطهٔ پایدار نه با کشیدن یک‌طرفه، بلکه با هم‌وزنی انتخاب‌ها زنده می‌ماند.