بیاهمیت بودن در دنیا؛ رهایی یا تنهایی؟:
در روانشناسی اجتماعی، پدیدهای به نام «توهم بیاهمیتی» وجود دارد: مغز برای کاهش دردِ پیشبینیشده، خود را کوچکتر از آنچه هست میبیند. پژوهشها نشان میدهند پس از مرگ، گفتگو درباره یک فرد عادی در جمعهای نزدیک معمولاً فقط ۳ تا ۶ ماه ادامه مییابد، مگر آنکه اثری مکتوب یا رفتاری باقی گذاشته باشد. جالب اینجاست که سرودن همین شعر، خودش نوعی تلاش برای فرار از فراموشی است.
راهکار:
این بیت بیشتر از ناامیدی، یک رهایی رادیکال است: اگر هیچکس دلتنگ نیست، پس میتوانی بدون ترس از قضاوت، همانی شوی که میخواهی.