بی اهمیتی به حرف دیگران

آرزوی سقوط از زبان دیگران بعد از بی‌اعتباری:

پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان می‌دهد «طرد اجتماعی» همان نواحی از مغز را فعال می‌کند که درد فیزیکی را حس می‌کنند (ACC و اینسولا). وقتی کسی از چشم ما می‌افتد، مغزمان برای محافظت، تمایل به «نادیده گرفتن» او پیدا می‌کند – اما اگر همان شخص مدام از ما حرف بزند، این چرخهٔ درد و طرد تکرار می‌شود. آیا واقعاً می‌خواهید از زبان کسی بیفتید یا فقط نمی‌خواهید اسمتان در دهان او بی‌ارزش شود؟

راهکار:

این جمله از یک پارادوکس جالب استفاده می‌کند: افتادن از چشم یعنی بی‌اعتبار شدن، ولی افتادن از زبان یعنی فراموشی کامل. پژوهش‌های روانشناسی اجتماعی نشان می‌دهد که انسان‌ها تمایل دارند کسی را که به آن‌ها بی‌احترامی کرده، بیشتر در ذهن نگه دارند (اثر زیگارنیک). پس شاید این آرزو ذاتاً نشدنی باشد: حتی اگر از چشم بیفتی، احتمالاً هنوز روی زبان‌ها هستی.