مترسک تنهایی؛ دستهای باز که هیچکس بغلشان نکرد:
در روانشناسی به این «گرسنگی لامسه» میگویند؛ مغز انسان تماس فیزیکی را دقیقاً در همان مدارهای پاداش غذا پردازش میکند. آزمایشهای هارلو روی میمونهای یتیم نشان داد نوزادان ساعتها به عروسک پارچهای میچسبند حتی وقتی مادر سیمی غذا میدهد. مترسک اما یک «ابژه امن» است: همیشه در دسترس، هرگز دریافتکننده. شاید راز این غم فقط بیکسی نباشد؛ شاید این است که تو همیشه نقش تکیهگاه را بازی کردهای. جامعه کی حاضر میشود به تکیهگاهها هم آغوش بدهد؟
راهکار:
باز بودن دستهایت لزوماً یعنی بیخاصیت بودن؛ میتوانی این تصویر را طوری بازتعریف کنی که مترسک نماد آمادگی و محافظت باشد، نه نماد طردشدگی.