قابلیت عجیب نشنیدن حرفهای آدمها:
مغز انسان ذاتاً نمیتواند صدای کسی را که به صورتش نگاه میکند نشنود؛ پدیده «مکگرک» نشان میدهد تصویر بیصدای لبها حتی صدای واضح را در ادراک شنیداری تغییر میدهد. یعنی دیدن حرفها و شنیدنشان در مغز از هم جدا نیست؛ پس این «قابلیت» یک طنز بامزه است نه یک مهارت واقعی. آیا مرز تحمل آدمها همان نشنیدنِ انتخابی است؟
راهکار:
این جمله را میشود از زاویه «انتخاب توجه» نگاه کرد: آدمها همیشه حرف میزنند، اما شنیدن واقعی فقط وقتی است که ذهن در همان لحظه حضور داشته باشد. پس این شوخی، در اصل توصیف دقیق همان حالتی است که ذهن جای دیگری است.