بیاعتمادی به کلمات؛ دروغ شیرین از نگاه دایی جونگکوک:
در روانشناسی زبان، دروغگویی بار شناختی سنگینتری از راستگویی دارد؛ مغز باید حقیقت را مهار کند و همزمان نسخهای جعلی بسازد. از طرفی کلمات با آهنگ خوشایند، آمیگدال را کمتر فعال میکنند و در قشر پیشپیشانی راحتتر پذیرفته میشوند؛ برای همین دروغ شیرین فقط استعاره نیست، یک میانبر عصبی واقعی است. اگر زبان تا این حد قابل جعل است، چرا مغز هنوز به کلمات پاداش میدهد؟
راهکار:
این گزاره را میتوان از زاویه علوم شناختی اینطور بازخوانی کرد: مغز به خود کلمات اعتماد نمیکند، بلکه به الگوهای رفتاری، لحن و تکرار اعتماد میکند. پس بیاعتمادی به کلمات، در واقع دعوت به خواندن زبان بدن، عمل و سابقه رفتار است. اگر همین جمله را بهصورت استورینوشته با تصویری از کلمات محو روی لبها منتشر کنی، اثر آن چند برابر میشود.