نامردی دنیا: حقیقتی که نمیتوان انکار کرد:
مغز انسان برای پیشبینی و کنترل به دنبال الگو میگردد، اما دنیا ذاتاً تصادفی و بیرحم است. این جمله انگار به «خطای بنیادین اسناد» اشاره دارد: ما بیوفایی جهان را به «نامردی» تعبیر میکنیم، در حالی که جهان صرفاً قانون علت و معلول را دنبال میکند. جالب اینجاست که همین ناامیدی، در طول تاریخ محرک بزرگترین اختراعات بشر بوده. سوال: اگر دنیا همیشه نامرد باشد، آیا آزادی انتخاب ما بیشتر نمیشود؟
راهکار:
این جمله انگار به یک اصل روانشناختی اشاره دارد: «خطای جهان عادل» یعنی باور نادرست ما به اینکه دنیا همیشه منصفانه رفتار میکند. شاید رهایی از این توهم، اولین گام برای ساختن معنا در میان بیعدالتیها باشد.