دل نبستن به دخترا؛ واقعیت یا ترس پنهان؟:
بر اساس نظریه دلبستگی، آدمها در موقعیت تهدید به سیستم دلبستگی فعال پناه میبرند؛ یعنی اگر کسی در دلش کسی را پنهان کرده، اغلب به فاصله و خیال پناه برده نه به رابطه واقعی. پژوهشها نشان میدهد عشق پنهان به دلیل ترشح دوپامین ناشی از ابهام، مغز را در چرخه پاداش نگه میدارد؛ درست مثل قمار. جالب اینجاست که حافظه، خاطرات عشقهای ناتمام را واضحتر از عشقهای کامل ثبت میکند؛ به این پدیده اثر زیگارنیک میگویند.
راهکار:
این جمله بیشتر از آنکه واقعیت باشد، بازتاب ترس از رقابت و عدم اطمینان است. در روانشناسی به این «سوگیری تأیید» میگویند؛ ذهن فقط شواهدی را میبیند که باور اولیهاش را تأیید کند. اگر نگاه را از «همه پنهانی یکی را دوست دارند» به «بعضی هنوز از رابطه قبلی رها نشدهاند» تغییر دهی، رفتارها قابل پیشبینیتر و شخصیتر میشوند.