بی‌اعتمادی به انسان؛ پناه بردن به تنهایی:
مغز انسان در تعامل اجتماعی هم‌زمان سیستم پاداش و سیستم تهدید را فعال می‌کند؛ همین دوگانگی باعث می‌شود نزدیک‌ترین افراد بیشترین توان آسیب را داشته باشند. در تاریخ هم دیوارهای امنیتی اغلب از درون حلقه‌های مورد اعتماد شکسته شده‌اند. امنیت واقعی یعنی فاصله، یا مرزهای شفاف؟
راهکار:
این جمله بیشتر از یک زخم می‌گوید تا یک قانون قطعی جهان. می‌توان آن را این‌طور بازخوانی کرد: هیچ پناهگاه بیرونی امنیت مطلق نمی‌دهد؛ آنچه آسیب‌پذیری را کم می‌کند، مرزهای روشن، اعتماد مرحله‌ای و توان فاصله گرفتن است، نه انکار کل انسان‌ها.