بی اعتمادی به آشناها

بیگانه بمان؛ وقتی اعتبار آشنایان می‌ریزد:

پارادوکس نزدیکی: مغز برای آشنایان انتظار پیش‌بینی‌پذیری بالاتری می‌سازد؛ به همین دلیل یک خطای کوچک از آن‌ها سنگین‌تر از خطای غریبه‌ها حس می‌شود. به این «سوگیری خیانت نزدیکان» می‌گویند. غریبه چون انتظاری نمی‌سازد، اعتبارش ارزان‌تر به دست می‌آید. آیا اعتماد به آشنا سخت‌تر است یا به غریبه؟

راهکار:

این جمله می‌تواند بازتاب لحظه‌ای باشد که مرزها به‌جای دیوار، انتخاب شده‌اند: بیگانه ماندن همیشه سردی نیست؛ گاهی حفظ فاصله برای دیدن دوبارهٔ آدم‌ها از پشت غبار توقع است. اما اعتبار نه در نام‌آشنا بودن، بلکه در صداقت رفتار تعریف می‌شود؛ شاید مسئله «آشنا» نباشد، «نقابِ آشنایی» باشد.