چرا رابطههای امروزی دو روزه شدهاند؟:
پژوهشها درباره «پارادوکس انتخاب» نشان میدهد هرچه گزینههای بیشتری داشته باشی، رضایت کمتری از انتخاب نهایی میکنی؛ چون ذهن مدام «هزینه فرصت» را حساب میکند. اپهای دوستیابی این مکانیزم را انفجاری بزرگ کردهاند: مغز با هر سوايپ دوپامین میگیرد و رابطه واقعی را با «پاداش تأخیری» اشتباه میگیرد. پس دو روزه بودن رابطهها ممکن است محصول سختافزار کهن مغز ما در برابر بازار بیپایان آدمها باشد، نه بیارزشی عشق. آیا این الگو را در اطرافتان میبینید؟
راهکار:
شاید «دو روزه» بودن رابطهها بیشتر از بیعشقی، از ترس ماندن در ابهام باشد؛ به محض دیدن اولین تضاد، بهجای حرف زدن، فرار میکنیم و بعد اسمش را میگذاریم «جور نبودیم».