مجرد ماندن شکست نیست؛ ازدواج اشتباه شکست است:
مغز ما در انتخاب همسر بدترین خطا را با «سوگیری تأیید» مرتکب میشود: بعد از چند قرار، فقط نشانههایی را میبیند که تصمیم اولیه را تأیید میکنند و نشانههای خطر را نادیده میگیرد. جالبتر اینکه آمارها نشان میدهد کیفیت زندگیِ افراد مجردِ راضی، در بلندمدت از افراد متأهلِ ناراضی بالاتر است؛ پس «تأهل» بهخودیخود مداخلهی بهداشتی نیست. انتخابِ بد، هزینهی بیولوژیکی هم دارد: کورتیزول مزمن. چه چیزی برایتان مهمتر است: زیستن در تنهاییِ سالم یا ماندن در رابطهای که انرژیتان را میخورد؟
راهکار:
راه تشخیص کیفیت انتخاب این نیست که طرف مقابل «آدم خوبی» باشد؛ بلکه این است که در تعارضها چه رفتاری از او میبینی. مجرد ماندن فقط یعنی هنوز با فردی که در بحرانها کنارت میماند روبهرو نشدهای؛ پس عجلهای برای تغییر وضعیت نیست.