وقتی تنهاییات دنیایی میشود: جستاری در دنیای درونی:
در روانشناسی پدیدهای به نام «خیالبافی ناسازگارانه» هست که در آن افراد تنها بهجای کاهش محرک بیرونی، دنیاهای درونی بسیار پیچیدهای میسازند که گاهی با واقعیت اشتباه گرفته میشود. جالب اینجاست که اسکنهای مغزی نشان میدهند هنگام تجسم این دنیاها، دقیقاً همان شبکههای مغزی فعال میشوند که در تجربهٔ واقعی فعالاند. یعنی تنهایی تو میتواند بهمعنای واقعی کلمه یک جهان موازی بسازد. اما آیا این دنیای درونی بدون بازخورد بیرونی میتواند رشد کند؟
راهکار:
این جمله را میتوان از دریچهٔ «تنهایی خلاق» نگاه کرد: یعنی همان خلأیی که با آن مواجهی، تبدیل به بوم سفیدی شده که در آن دنیای منحصربهفرد خودت را میسازی. تنهایی تو نه فقدان، که یک فضای ناشناخته برای خلق واقعیتی تازه است.