لول آدمایی که از پیوی خارج نمیشن؛ رفیق واقعی یا معجزه؟:
در روانشناسی به این میگن «اثر مواجهه صرف»: مغز هر چی یه آدم رو بیشتر ببینه یا باهاش تبادل پیام کنه، ناخودآگاه اون رو امنتر و جذابتر ارزیابی میکنه، حتی اگر اتفاق خاصی نیفتاده باشه. هر دور از گفتگوی پیوی، مثل یه تأیید کوچیک برای سیستم پاداش مغز کار میکنه و اون آدم رو کمکم به یه «جای امن» تبدیل میکنه. پس اونایی که از پیوی بیرون نمیرن، فقط بیادب نیستن؛ دارن برای مغزت رفیق میسازن. راستی، این یعنی بهترین رفاقتها توی همون باکس پیام شروع میشن؟
راهکار:
این ایده رو به یک پست یا استوری تبدیل کن: یک اسکرینشات از یه گفتگوی طولانی و بامزه با دوستت بذار و همین جمله رو روش بنویس تا همه با حالوهوای رفاقت واقعی ارتباط بگیرن.