درد نبودن بعد از بودن:
ذهن انسان به طور طبیعی 'اثر فقدان کانونی' داره: خاطرات مثبت حضور رو بزرگنمایی میکنه و غیاب رو به صورت خلا مطلق تجربه میکنه. در واقع، اون 'داشتن' همیشه با مجموعهای از لحظات معمولی همراه بوده که الان فراموششون کردهای. میتونی با لیست کردن چیزهای نهچندان عالی اون حضور، این خطای شناختی رو خنثی کنی؟
راهکار:
این جمله انگار سوالی بیپاسخ میذاره. میتونی ازش یه تمرین ذهنی بسازی: هر بار که دلتنگ شدی، یه ویژگی مثبت از اون حضور رو یادداشت کن. کمک میکنه الگوی 'فقدان کانونی' رو بشکنی.