مرگ من و ستاره‌ها: چرا کسی ناراحت نمی‌شود؟:
اخترشناسان می‌گویند فقط در کهکشان راه شیری ۱۰۰ تا ۴۰۰ میلیارد ستاره وجود دارد، اما مرگ یک ستاره‌ی پرجرم به ابرنواختر می‌انجامد و عناصر سنگین مانند آهن و طلا را در فضا پخش می‌کند؛ در واقع ماده‌ای که اکنون در خون و استخوان ماست، بقایای همان انفجارهای ستاره‌ای است. یعنی حذف یک ستاره هرگز بی‌اثر نیست؛ جهانی را برای حیات بارور می‌کند.
راهکار:
این متن را از زاویه‌ی «پارادوکس خودآگاهی» ببین: تو همزمان ستاره‌ای در میان هزارانی و تنها ستاره‌ای که می‌داند در حال خاموش شدن است. این آگاهی نادر، ارزش تو را در مقایسه با سایر ستاره‌ها بیشتر می‌کند، نه کمتر.