از ما چه مانده غیر از آرزو: تاملی در حسرت و آرزوها:
جالب است بدانیم که بر اساس پژوهشهای عصبشناسی، ترشح دوپامین در مغز انسان هنگام «حسرت و آرزو» چندین برابر بیشتر از زمان رسیدن به هدف است. یعنی سیستم پاداش مغز ما عشق به خواستن را بر داشتن ترجیح میدهد. انگار ما موجوداتی هستیم که در فضای میان آرزو و واقعیت زندگی میکنیم. آیا این یعنی ما زندگانیمان را مدیون حسرتهایمان هستیم؟
راهکار:
آرزو چیزی نیست که به آن برسیم؛ سوختی است که موتور حرکت ما را روشن نگه میدارد. اگر چیزی از ما میماند، شاید همان رد پایی باشد که در راه رسیدن به آرزوها بر جای گذاشتهایم.