خوبی قشنگه ولی واسه کسی که بفهمه؛ درد خوبی به نااهل:
در روانشناسی تکاملی، مهربانی نوعی علامتدهی پرهزینه است؛ فقط وقتی کار میکند که گیرنده توان رمزگشایی داشته باشد. در نظریه بازیها، استراتژی «مهربانی بیقید و شرط» در جمعیتهای سودجو سریعتر منقرض میشود، مگر با تشخیص متقابل بودن همراه شود. مغز برای فهم نیت از قشر پیشپیشانی میانی استفاده میکند؛ پس فهمیدنِ خوبی یک فرایند عصبی است. در ادبیات فارسی هم «جوانمردی» همیشه مشروط به اهلیت طرف مقابل بوده است.
راهکار:
این جمله را میتوان از زاویهی «اقتصاد توجه» دید: خوبی مثل ارزی است که فقط در کیف پولی ارزش دارد که کلید خصوصیاش را بشناسد. پس به جای هزینهی بیشتر برای آدمهایی که رمزگشایی ندارند، همان انرژی را صرف ساختن حلقهای کوچک از آدمهای فهمیده کن؛ آنجا خوبی سود مرکب میدهد.