از خوب بودن پشیمون شدن

پشیمونی از خوب بودن؛ وقتی دنیا پر از آدم‌های بده:

در نظریه‌ی بازی‌ها، بهترین استراتژی در تعامل‌های تکرارشونده «چشم در برابر چشم» است: اول همکاری کن، اما دقیقاً مثل طرف مقابل جواب بده. یعنی خوبیِ اولیه هوشمندانه است، اما ادامه‌ی خوبی بدون واکنش به بدی، از نظر تکاملی محکوم به شکست است. پس حس پشیمونی از خوب بودن، زنگ خطر بی‌مرزی است، نه سیگنالِ ترک خوبی. سؤال: آیا تا حالا خوبیِ بدون مرزِ شما توی دام آدم بدی افتاده؟

راهکار:

این جمله رو می‌تونی از زاویه‌ی دیگه‌ای ببینی: خوبیِ بدون مرز نیست که پشیمونی میاره؛ بلکه عدم تشخیص آدم‌های سمی باعث این حس می‌شه. به‌جای پشیمونی از خوبی، به فکر بالا بردن قدرت تشخیص باش تا خوبی به یک انتخاب آگاهانه تبدیل بشه، نه یک عادت آسیب‌پذیر. اونوقت دنیا کمتر تاریک دیده می‌شه.