جز تو، تمام دنیا از حوصلهام خارج است:
مغز انسان طبق نظریهٔ عدد دانبار فقط ظرفیت ۱۵۰ رابطهٔ پایدار را دارد، اما در شیفتگی عاشقانه این عدد به یک نفر سقوط میکند. دوپامین تمام پهنای باند توجه را روی آن یک نقطه قفل میکند و بقیهٔ جهان مثل نویز پسزمینه محو میشود. به این میگویند «مدار توجه محدود عاشقانه». تا حالا شده کسی براتون کل جهان رو از حوصله خارج کنه؟
راهکار:
این جمله را میتوان از دریچهٔ «تئوری بار شناختی» بازخوانی کرد: وقتی عشق همهٔ ظرفیت ذهن را اشغال میکند، محرکهای بیرونی مزاحم به حساب میآیند. پس نه اینکه جهان خستهکننده باشد، بلکه مغز برای حفظ آن پیوند عاطفی، صافی عظیمی اعمال میکند، مثل هدفونی که فقط صدای یک ساز را پخش کند.