از دست رفتن فرصت‌ها

در حسرت آرزوهایمان پیر شدیم:

بعدا وجود نداره؛ چای سرد می‌شود:

مغز انسان هنگام فکر کردن به «بعدا»، پاداش آینده را بسیار کم‌ارزش‌تر از پاداش الان ارزیابی می‌کند؛ این پدیده «تخفیف زمانی» نام دارد. در آزمایش‌ها، هرچه فاصله با پاداش بیشتر می‌شود، فعالیت دوپامین و آمیگدال کم‌تر می‌شود و قشر پیش‌پیشانی نمی‌تواند آینده را ملموس تصور کند. پس از نظر عصب‌شناسی، «بعدا» واقعاً برای مغز وجود ندارد؛ فقط یک برچسب ذهنی است. آیا می‌شود با «قصد اجرایی» این توهم را دور زد؟

راهکار:

این متن را می‌توان ادامه داد: «بعدا یعنی هیچ‌وقت؛ پس الان همان لحظه‌ای است که منتظرش بودیم.» همین زاویه، نگاهِ تلخ را به انگیزه‌ای برای زیستن در حال تبدیل می‌کند.