حسرت پیری و آرزوی بازگشت جوانی:
مغز انسان با افزایش سن، «نقشه زمانی» خود را فشرده میکند: هر سال جدید درصد کمتری از کل عمر را تشکیل میدهد، پس زمان شتاب میگیرد. جالب اینجاست که «دل» در این بیت نماد حافظهٔ عاطفی است؛ تحقیقات نشان میدهد خاطرات هیجانی در پیری کمرنگتر میشوند، اما شدت حس «حسرت» بیشتر میشود. آیا این پارادوکس میان فراموشی و حسرت، ریشه در نیاز ناخودآگاه ما به معنا دارد؟
راهکار:
این مصرع نه یک سوال است و نه نادرست. میتوان آن را از زاویهای دیگر دید: پیری دل شاید به معنای از دست دادن زودباوری و شور بیپرواست، نه لزوماً حسرت؛ شاید این تحول به خردمندی نزدیکتر است تا فقدان.