از دست دادن لحظه

حسرت لحظه‌هایی که تکرار نمی‌شوند:

مغز انسان برای بقا تکرار را پیش‌بینی می‌کند، نه نادر بودن را. به همین دلیل است که «آخرین باری» که پدرت را دیدی یا در خانه‌ی کودکی‌ات خوابیدی، بدون هیچ هشدار عصبی گذشت. سیناپس‌های ما برای ثبت «اولین‌ها» ساخته شده‌اند، نه «آخرین‌ها». آیا تا به حال توانسته‌ای در لحظه، «آخرین بار» را تشخیص دهی؟

راهکار:

این جمله به حسرت ندانستن ارزش لحظه‌ها اشاره دارد. یک بازنویسی عملی: «دفعه بعد که حس کردی یه لحظه خاصه، باهاش بمون و عکس نگیر، فقط باش.»