وقتی بزرگ کردن عکس کیفیتش رو میبره پایین:
این استعاره به یک پدیده جالب در علم تصویربرداری دیجیتال اشاره داره: هر عکسی یه «رزولوشن ذاتی» داره. وقتی بیش از حد زوم کنی، پیکسلها باز میشن و تصویر تار میشه. در روانشناسی هم به این میگن «اثر هالهای»: وقتی کسی رو در ذهن ایدهآل میکنی، بعد از مدتی واقعیت (کیفیت پایین) خودش رو نشون میده. سوال اینجاست: آیا ما مقصریم که زیادی زوم کردیم، یا اون عکس از اول کیفیت واقعیش همینه؟
راهکار:
این استعاره به پدیدهای در روانشناسی به نام «اثر بزرگنمایی» اشاره دارد: وقتی کسی را در ذهن خود بزرگ میکنیم، جزئیات واقعی او (کیفیت) را از دست میدهیم. شاید متن به این اشاره دارد که خود نویسنده با بزرگ کردن طرف مقابل، او را از واقعیت دور کرده است.