از دست دادن بعد از عادت

چرا آدم‌ها قدر خوبیِ بی‌مرز را نمی‌دانند؟:

در روان‌شناسی، پدیده‌ای به نام «سازگاری لذت‌جویانه» هست: مغز محبت مداوم را خط پایه می‌گیرد و دیگر به آن پاسخ عاطفی نمی‌دهد. مهربانیِ بی‌وقفه مثل اکسیژنِ همیشگی از آگاهی محو می‌شود. قانون کمیابی هم فعال است؛ آنچه همیشه در دسترس است، ارزش ذهنی پایین‌تری دارد. مغز به ضررِ قطعی شدیدتر واکنش نشان می‌دهد تا سودِ مداوم؛ برای همین آدم‌ها وقتی تازه می‌فهمند چه داشتند که از دست بدهند.

راهکار:

مهربانی مداوم اگر بدون مرز باشد، در ذهن طرف مقابل مثل هوای رایگان می‌ماند: دیده نمی‌شود تا وقتی قطع شود. زاویه تازه: شاید بیان نیاز و مرز، تنها راهی است که ارزشِ بودن را از وابستگی کور جدا می‌کند.