از دست دادن امام حسین

حاضری دنیا را بگیری ولی امام حسین را از دست بدهی؟:

در علوم اعصاب به این «سوگیری زیان‌گریزی» می‌گویند: مغز برای از دست دادن چیزی، دو برابر ارزشِ به‌دست‌آوردنِ همان چیز اهمیت قائل است. این جمله‌ی پناهیان با همین سازوکار کار می‌کند؛ وزنِ «گرفتنِ امام حسین» در ذهن ما آن‌قدر سنگین است که «دنیا» را بی‌مقدار نشان می‌دهد. کربلا هم دقیقاً همین آزمون را ساخت: دنیا در برابر حسین، و او دنیا را نخواست. آیا ما هم در انتخاب‌های روزمره همین اولویت‌بندی را داریم؟

راهکار:

این جمله را وارونه ببین: اگر خدا دنیا را بدهد ولی امام حسین را بگیرد، یعنی همه‌چیز داری اما دلت را نداری؛ پس دنیا هم برایت نمی‌ارزد. سؤال اصلی این نیست که حاضری یا نه، این است که چرا دنیا را جایگزین محبت می‌کنیم.