دو چیزی که انسان را نابود میکند: از دست دادن یا نرسیدن به آرزوها:
تحقیقات علوم اعصاب نشان میدهد دوپامین نه در لحظه رسیدن به هدف، بلکه در مسیر پیگیری آن ترشح میشود. از دست دادن آرزو یعنی قطع مسیر، نرسیدن یعنی شکست در مسیر – هر دو باعث افت شدید دوپامین و افسردگی میشوند. جالب اینجاست که مغز برای «تلاش کردن» طراحی شده، نه برای «داشتن». سوال: آیا تا به حال آرزویی را رها کردی و هدف جدیدی ساختی؟
راهکار:
نکتهای که شاید نادیده گرفته شود: «تغییر آرزوها» راه سوم است. تحقیقات نشان میدهد انعطافپذیری در اهداف، تابآوری روانی را افزایش میدهد. بهجای نابودی، میتوانی مسیر جدیدی برای همان انرژی عاطفی پیدا کنی.