از دور قشنگ بودن

کاش از دور قشنگ می‌ماندی؛ وقتی اعتماد از بین می‌رود:

وقتی به کسی اعتماد می‌کنی، مغزت اکسی‌توسین ترشح می‌کند و مسیر پاداش فعال می‌شود؛ برای همین عیب‌ها را کمتر می‌بینی. اما بعد از شکستن اعتماد، آمیگدال و اینسولا فعال می‌شوند و همان شخص را یک «تهدید» پردازش می‌کند. پس «از دور قشنگ بودن» فقط یک حس شاعرانه نیست؛ نوعی سپر بیوشیمیایی مغز است که از تو محافظت می‌کرد.

راهکار:

نزدیک‌شدن پرده‌ها را کنار زد؛ «از دور قشنگ بودن» یعنی همان فاصله‌ای که اجازه نمی‌داد نشانه‌های خطر را ببینی. حالا این شفافیتِ تلخ، زرهی برای شناخت دقیق‌تر آدم‌های بعدی است.